SZUKAM

NAWOZU

ZAWIERAJĄCEGO

SKŁADNIK ODŻYWCZY

DLA

UPRAWY

Szukaj
  • Tekstura gleby
    bogata w składniki pokarmowe, gleba próchniczo-gliniasta, bez zjawiska zalegania wody
  • Min. temperatura
    utrata plonów przy późnych przymrozkach, głównie podczas kwitnienia
  • pH
    optymalne pH: 5,5–6,5
  • Zapotrzebowanie na wodę
    min. 400–500 l/m2, dla ochrony plonów i wzrostu w przypadku częstego nawadniania
  • Jarowizacja
    -
  • Gęstość roślin
    w zależności od formy i rodzaju oraz zaopatrzenia w wodę 1000–1250 drzew/ha Dla niskopiennych: Odległość między rzędami: 4,0–4,5 m Odległość w rzędzie: 2,0–2,5 m
  • Głębokość siewu
    -
Czereśnia i Wiśnia
Komercyjna uprawa czereśni drastycznie zmieniła się od lat 70., tak jak ma to miejsce w przypadku wszystkich rodzajów owoców. W odróżnieniu od dotychczas dominujących drzew o dużych koronach i wysokich pniach, które wymagały dużego nakładu pracy, w dzisiejszych czasach komercyjne uprawy są prowadzone tylko z drzewami o niskich pniach. W związku z tym, dzisiaj na tym samym obszarze rośnie od 10 do 20 razy więcej drzew. Wysokość roślin jest ograniczona, dlatego wszystkie prace mogą być wykonywane ręcznie i bez użycia drabiny. W przypadku surowca przeznaczonego do przetworzenia, zbiór odbywa się często za pomocą maszyny.
Kluczowe fakty
  • Począwszy od lat 70. XX wieku, następuje zmiana z roślin wysokopiennych na niskopienne
  • Wartość pH: 5,5–6,5
  • Używaj nawozu bez chloru
  • Ważne jest nawożenie CaO
Ogólne informacje
Ogólne informacje
Zapotrzebowanie na składniki pokarmowe
Zapotrzebowanie na składniki pokarmowe
Nawożenie
Nawożenie
CZEREŚNIE — CZERWONE I SŁODKIE LUB KWAŚNE

Czereśnie mają podobne wymagania lokalizacyjne co jabłonie. Rosną dobrze na bogatych w składniki pokarmowe, dobrze drenowanych, wilgotnych (ale nie podmokłych) glebach. Z powodu wczesnego kwitnienia, należy unikać późnych przymrozków. Na obszarach z obfitymi opadami zaleca się stosowanie folii dachowej ze względu na duże ryzyko pękania owoców. Przy uprawach komercyjnych, odznaczają się one głównie wrzecionowatością na słabo rosnącej podkładce. Większość odmian jest sama z siebie niepłodna i potrzebują one zapylaczy. Czereśnie mają małe owoce, wysoką zawartość cukru i barwnika. Zwykle są zbierane maszynowo.


Wiśnie mają mniejsze wymagania co do stanowiska niż czereśnie. Jednak zimna i nieprzepuszczalna gleba może powodować przedwczesne opadanie owoców. Nachylenie stoku jest niższe, dlatego odpowiednie są również obszary o dużej intensywności letnich opadów. Wiśnie są zazwyczaj samopylne. Ponieważ wiśnie są uprawiane głównie do celów przetwórczych, zbiory zwykle odbywają się za pomocą maszyny. Do tego celu nadają się tylko odmiany, które dobrze tolerują otrząsanie.

Wiśnie — bardzo ważne jest dostarczanie wapnia
Odpowiednie zaopatrzenie drzew w wapń (Ca) ma ogromne znaczenie dla produkcji wysokiej jakości wiśni ze skórką. Jedynie około 4 kg Ca znajduje się w miąższu zebranych owoców w przeliczeniu na hektar, zwłaszcza w ścianach komórkowych. Nawet niewielkie niedobory Ca skutkują niestabilnością ścian komórkowych i zaburzeniami fizjologicznymi (wiśnie). Podstawowe nawożenie z wykorzystaniem P, K, Mg, Ca i B najlepiej jest wykonywać w okresie spoczynku (listopad – kwiecień), na pozbawionej śniegu, niezamarzniętej lub mocno nasiąkniętej glebie. Na początku sezonu (marzec–kwiecień) korzystne jest również stosowanie substancji organicznych. Nawożenie oparte jest na ilości pobranych składników pokarmowych.
Wymagania pokarmowe wiśni

Element

Pobieranie

(Jednostka/t produkcji)

Usuwanie

(Jednostka/t produkcji)

Wrażliwość na niedobór

N

7

1.9

Bardzo wrażliwy

P2O5

3.5

0.5

Wrażliwy

K2O

6.5

3

Bardzo wrażliwy

CaO

4.9

0.2

Bardzo wrażliwy

MgO

1.5

0.1

Bardzo wrażliwy

TE

BBor (B), jeśli potrzebny

Tabela pokazuje pobranie i usuwanie składników pokarmowych przez wiśnie na tonę plonu. Zgodnie z tym, wiśnie potrzebują głównie azotu, potasu i wapnia. Przykład: Wiśnia o plonie 20 t/ha potrzebuje 140 kg N/ha. Jeśli pewna ilość azotu zostanie później pobrana z gleby (np. 30 kg N/ha), wówczas z użyciem nawozu nadal należy dostarczyć 110 kg N/ha. Przy zebranych plonach, z pola pobrane zostałoby 38 kg N/ha.
Potrzeby pokarmowe jabłoni można zaspokoić poprzez 4 różne warianty nawożenia:

1. Nawożenie górnej warstwy gleby
Nawozy mineralne granulowane stosowane są z użyciem rozsiewacza nawozów. Dużą zaletą tej techniki stosowania jest ogromna wydajność na hektar ziemi i powszechnie dostępna technologia.

2. Nawożenie pasowe drzew
Najlepiej nadaje się do nawożenia z azotem w postaci płynnej. Płynny nawóz rozpuszcza się w zbiorniku i może on być stosowany z użyciem kierunkowej belki herbicydowej Dzięki takiemu zastosowaniu składniki pokarmowe są dla roślin łatwiej dostępne.

3. Fertygacja
Fertygacja polega na dodaniu nawozu do wód irygacyjnych za pomocą odpowiedniego sprzętu. Fertygacja posiada tę zaletę, że składniki pokarmowe są stosowane w sposób ciągły i skoncentrowany na roślinach, oraz że docierają one do okolic korzeni. Rozbudowa instalacji nawadniania kropelkowego w sadach również zwiększyła znaczenie fertygacji.

4. Nawożenie dolistne
Szczególnie w przypadku kwiatów lub młodych owoców, zapotrzebowanie na składniki może być większe niż ewentualne pobranie przez korzenie. Składniki mogą być również wchłaniane przez liście. Nawożenie dolistne będzie odpowiednie do szybkiego uzupełnienia braków w roślinie. Korzenie nie mogą pobrać wszystkich niezbędnych składników pokarmowych w żądanych ilościach (w odpowiedniej glebie lub warunkach pogodowych). W takiej sytuacji zastosowanie nawożenia dolistnego jest wskazane. Składniki pokarmowe, które nie trafiają do liści, mogą również zostać wchłonięte przez glebę.

Nawożenie azotem

Nawożenie wapnem

Magnez

Nawożenie azotem

Nawożenie azotem jest przeprowadzane w 2–3 dawkach po rozpoczęciu wegetacji, na krótko przed kwitnieniem do połowy/końca czerwca. Drzewa wchłaniają azot głównie w postaci azotanów. Azot w formie azotanowej (anionowej) może sprzyjać przyswajaniu kationów, takich jak wapń (Ca++), magnez (Mg++) i potas (K+). Dawki N mogą być stosowane w szczególności do pasów drzewnych i tylko sporadycznie w ścieżkach technologicznych. Pasy zielonych drzew zmniejszają ryzyko wymywania składników pokarmowych. Przy korzystaniu z pasa drzew, należy zauważyć, że nawóz azotowy nie powinien być skoncentrowany bardziej niż podwójnie; przy P, K i Mg całość może być skoncentrowana na pasie. Nawożenie azotowe może zostać bardzo dobrze wykonane w formie płynnej (z użyciem belki herbicydowej lub poprzez nawadnianie) W przypadku nowych roślin, przeprowadza się nawożenie odpowiadające strukturze drzewa. Stosowanie pomiędzy połową a całą ilością u roślin, które są aktualnie uprawiane, w fazie rozwoju do 4 roku od posadzenia.

Nawożenie wapnem

W przypadku owoców pestkowych, ze względu na to, że wapń jest ważny dla zachowania wytrzymałości ścian komórkowych, owoce zaopatrzone w wystarczającą ilość Ca zachowają w przechowalni dłuższą trwałość, a zwłaszcza dłuższy okres przydatności do spożycia (po przechowywaniu). W przypadku wiśni, stosowanie Ca może zniwelować zjawisko pękania owoców. Ze względu na lepszą tolerancję, w przypadku owoców pestkowych niekoniecznie powinny być stosowane najwyższe dawki, ale dla owoców we wczesnej fazie rozwoju zdecydowanie zaleca się dwie lub trzy dawki.

Magnez

W zależności od wzrostu i plonowania, roczne wymagania pokarmowe wiśni wynoszą ok. 30 kg MgO/ha. Liście zużywają większość pobranych składników, ale w dużej części pozostają one w obiegu substancji pokarmowych. Dogodną formą nawożenia gleby magnezem przy wapnowaniu zachowawczym jest wykorzystanie nawozów wapniowo-magnezowych. Wiśnie, a zwłaszcza czereśnie klasyfikowane są jako bardzo wrażliwe na chlorki, przez co najlepsze nawożenie można osiągnąć z użyciem potasowych nawozów NPK na bazie siarczanu potasu.