SZUKAM

NAWOZU

ZAWIERAJĄCEGO

SKŁADNIK ODŻYWCZY

DLA

UPRAWY

Szukaj
  • Tekstura gleby
    Gleby średnio ciężkie, bez zalegającej wody
  • Min. temperatura
    Kiełkowanie od 8°C, optymalne w temperaturze 12°C i wyższej
  • pH
    tolerowane są gleby od lekko kwaśnych do lekko zasadowych; optymalne pH: 7,0
  • Zapotrzebowanie na wodę
    Min. 300 l/m2
  • Jarowizacja
    -
  • Gęstość roślin
    Według odmiany 9–11 nasion/m²
  • Głębokość siewu
    3-6cm
Kukurydza na kiszonkę

Kukurydza na kiszonkę preferuje gleby bogate w składniki pokarmowe i o wysokiej zawartości materii organicznej. Ze względu na wynoszenie całej rośliny, absolutnie konieczna jest kompensacja w cyklu roboczym. Podobnie jak kukurydza na ziarno, kukurydza na kiszonkę potrzebuje dobrze wentylowanych gleb i jest wrażliwa na zbite gleby i ich problemy strukturalne. Korzyści przynosi odpowiednia bryła korzeniowa, a zatem i funkcja spulchniania międzyplonów.


Jako roślina typu C4, kukurydza ma stosunkowo niskie zapotrzebowanie na wodę w stosunku do plonów, ale potrzebuje dużej ilości ciepła i składników pokarmowych z powodu wysokiej wydajności.
Istnieje szeroki zakres odmian, umożliwiający znalezienie odpowiedniej odmiany kukurydzy dla każdego stanowiska i odpowiednich warunków dojrzewania. Dojrzewanie różnych odmian określa się w tak zwanym indeksie dojrzałości i mieści się ono w zakresie od ok. FAO 200 i powyżej FAO 400.
Kukurydza na kiszonkę nadaje się również do uprawy na obszarach ponad poziomem morza i dlatego można ją znaleźć na prawie wszystkich obszarach rolniczych.

Kluczowe fakty
  • Należy zwrócić uwagę na wrażliwość na fosfor i potas
  • Nawożenie podglebia fosforem na glebach zimnych
  • Przed uprawą należy wykorzystać mocznik jako nawóz azotowy
  • Opóźnienie zbiorów ze względu na zbyt późne drugie dawkowanie azotu
Ogólne informacje
Ogólne informacje
Zapotrzebowanie na składniki pokarmowe
Zapotrzebowanie na składniki pokarmowe
Nawożenie
Nawożenie
KUKURYDZA — SZEROKO STOSOWANA I WYDAJNA

Ziarno kukurydzy jest zwykle wykorzystywane jako pasza. Ponadto roślina jest surowcem do produkcji biogazów o maksymalnej wydajności.
Niezależnie od recyklingu, duża część całej rośliny jest zawsze cięta i kiszona. Właściwy czas zbioru przy wysokiej zawartości cukru i skrobi ma pozytywny wpływ na jakość kiszonki.


Kukurydza na kiszonkę jest tak samo łatwa w uprawie co kukurydza na ziarno. Przy obsadzie ok. 9–11 nasion na m², stosuje się herbicyd kukurydziany, zarówno przed wschodem jak i po wschodzie, do fazy 6 liści.
Szczególnie w przypadku rotacji upraw z wykorzystaniem użytków zielonych i paszy, zwiększone zagrożenie szkodnikami może być spowodowane przez larwy sprężyków. Pomocne wówczas staję się wykorzystanie skutecznych środków owadobójczych lub przedsiewnych granulek.


W przypadku wysokiego udziału kukurydzy w rotacji upraw, należy przede wszystkim uważać na omacnicę prosowiankę i stonkę kukurydzianą. Głownia kukurydzy jako choroba grzybowa odgrywa ważną rolę, w zależności od odmiany i warunków pogodowych.


Choroby grzybowe są łatwo przenoszone na kukurydzę z poprzednich upraw. Infekcje te są wykrywane po zbiorze w wartościach mykotoksyn plonu. Mały udział kukurydzy w rotacji upraw, bez nadmiernego, jednostronnego nawożenia azotem i stosowanie mniej wrażliwych odmian mają poważny wpływ na te rezultaty. Fungicydy do ochrony kukurydzy są obecnie stosowane wyłącznie na etapie produkcji siewek.

Nawożenie kukurydzy: istotna jest właściwa ilość N, P i K.
Kukurydza na kiszonkę, podobnie jak wszystkie uprawy okopowe, ma wysokie zapotrzebowanie na azot, a także spore zapotrzebowanie na fosforany i potas. Fosforany są często słabo dostępne dla młodej kukurydzy, zwłaszcza w wilgotnych i chłodnych warunkach, ale także w bardzo suchych warunkach lub gdy gleba jest zbita. We wczesnej fazie rozwoju system korzeniowy kukurydzy jest nadal słabo rozwinięty. Niedobór fosforanów powoduje wzrost zawartości antocyjanów w liściach i łodygach, co często objawia się czerwonym lub fioletowym zabarwieniem. Bogata w azot i potas gnojowica wymaga szczególnej uwagi w kwestii zachowania równowagi fosforanowej. Potas przy nawożeniu kukurydzy kontroluje pobieranie wody i reguluje działanie aparatów szparkowych. Ponadto potas wpływa na asymilację ziaren. Część zapotrzebowania na składniki pokarmowe kukurydzy pokrywa cykl z wykorzystaniem obornika bydlęcego lub ponownym wykorzystaniem pozostałości fermentacyjnych z roślin do produkcji biogazu. Ze względu na to, że zbierana jest cała roślina, wynoszona jest również cała ilość dostarczanych składników pokarmowych, dlatego w strategii nawożenia należy ją traktować inaczej niż kukurydzę na ziarno. Potas najlepiej stosować z fosforem i azotem w formie kompleksowego nawozu przed uprawą lub jako dodatek do nawozów naturalnych.
Zapotrzebowanie i wymagania pokarmowe kukurydzy na kiszonkę

Element

Pobieranie

(Jednostka/t produkcji)

Usuwanie

(Jednostka/t produkcji)

Wrażliwość na niedobór

N

12

12

Bardzo wrażliwy

P2O5

4.2

4.2

Bardzo wrażliwy

K2O

12

12

Bardzo wrażliwy

MgO

1.9

1.9

Wrażliwy

SO3

2.2

2.2

Wrażliwy

TE

Cynk (Zn) od fazy 6 liści, bor (B) zwiększają żyzność 

Tabela pokazuje pobranie i wynoszenie składników pokarmowych na tonę suchej masy kukurydzy na kiszonkę. Zatem kukurydza na kiszonkę potrzebuje głównie azotu, fosforu i potasu. W odpowiednich ilościach muszą być również dostępne siarka i magnez. Przykład: Kukurydza na kiszonkę o plonie 20 t/ha potrzebuje 240 kg N/ha. Zakładając, że z gleby pobrana zostanie pewna ilość uzupełnionego azotu (np. 40 kg N/ha) i 20 kg N/ha z poplonów roślin strączkowych, wówczas dodać należy 180 kg N/ha w formie nawozu. Jako że zebrana zostaje cała roślina,te 240 kg/ha zostanie wyniesione z pola
Zalecenia dotyczące właściwego nawozu dla kukurydzy na kiszonkę
Kukurydza na kiszonkę potrzebuje składników pokarmowej w skoncentrowanej formie, szczególnie w pierwszej fazie rozwoju rośliny. Później większość składników pokarmowych jest tylko przekształcana w roślinie lub wykorzystywana do wchłaniania wody (potas).

Większość nawozu jest dostarczana przedsiewnie
Całkowite zapotrzebowanie kukurydzy na ziarno na składniki pokarmowe może zostać podane w jednej dawce przed uprawą. Największe zapotrzebowanie na składniki pokarmowe występuje w pierwszej fazie wzrostu, a dawkowanie kilkukrotne nie przełożyło się na wzrost plonów. Nawozy fosforanowe i potasowe najlepiej stosować również przedsiewnie lub bezpośrednio przy wysiewie. Obornik stosuje się w glebie przed siewem. Zbyt późne stosowanie azotu mineralnego zwiększa ryzyko spalenia liści i opóźnienia dojrzewania z powodu spóźnionego działania. Przy stosowaniu mocznika i obornika bydlęcego, jeżeli nie rozłożą się one w glebie bezpośrednio po użyciu, należy spodziewać się strat azotu do atmosfery,

Jedynie przy wysokich oczekiwaniach co do plonów, a zatem przy wysokim zapotrzebowaniu kukurydzy na azot (N), a także przy glebach lekkich (ryzyko wymywania azotu!), odpowiednie będzie rozdzielenie na kilka dawek. Jedna trzecia planowanej ilości azotu jest podawana najpóźniej w fazie 2 do 4 liści. Dawkowanie w okresie późniejszym zwiększa ryzyko spalenia liści i opóźnionego dojrzewania. Skutkuje to większym zawilgoceniem ziarna.

Nawożenie podglebia nawozem NP przynosi korzyści w postaci plonów, szczególnie na glebach ciężkich, przy niskich temperaturach i glebach o niskiej zawartości fosforanów ponieważ rośliny o małych korzeniach mogą być nawożone pasowo. Z tymczasowym niedoborem fosforanów we wczesnej fazie rozwoju można sobie bardzo dobrze poradzić korzystając ze stężonego, płynnego nawozu fosforanowego lub z użyciem rozpuszczalnych w wodzie soli pokarmowych.

Wapnowanie można wykonać przed siewem kukurydzy na kiszonkę lub nawet jesienią. Maksymalna ilość CaO powinna wynosić 1.500 kg/ha - najlepiej w postaci węglanu wapnia, a aby nie unieruchamiać boru, nie powinna ona zostać przekroczona.
Parametry plonu kukurydzy na kiszonkę:
• Liczba roślin/m²
• plon świeżej masy na roślinę
• zawartość suchej masy w %.
Plonowanie  kukurydzy wynika z optymalnej obsady ok. 9–11 roślin na m² i mocnych roślin ze stabilnymi, długo rosnącymi łodygami. Przy dużym zagęszczeniu w podłożu podczas zbiorów szczególnie ważne są jednak silne i zdrowe kolby kukurydzy na kiszonkę.

Pierwsza dawka

Druga dawka

Pierwsza dawka

Pojedyncza dawka całkowitego zapotrzebowania na składniki pokarmowe dla optymalnego nawożenia kukurydzy. Kukurydza potrzebuje składników pokarmowych w pierwszej fazie wzrostu aż do kwitnienia. Dla plonowania optymalne jest zatem nawożenie przedsiewne. Dzięki odpowiedniej formule NPK, wszystkie wymagane składniki pokarmowe mogą być dostarczane w jednej dawce. Nawożenie kukurydzy azotem w zależności od późniejszego pobrania z gleby, oparte jest na pobraniu ilości odpowiadającej ok. 160–180 kg N/ha. Ważne jest dawkowanie rozpuszczalnych w wodzie głównych składników pokarmowych — począwszy od fazy 6 liści zaczyna się szybki dzienny przyrost zielonej masy, co wiąże się z wysoką szybkością wchłaniania składników pokarmowych wynoszącą kilka kg/ha na dzień. Przy stosowaniu obornika bydlęcego i gnojówki biogazowej, położenie nacisku na nawożenie kukurydzy fosforem zapewnia pożądane plony.

Druga dawka

Ostatnie nawożenie w fazie 2 do 4 liści Przy wysokich oczekiwaniach co do plonów, a zatem przy wysokim zapotrzebowaniu na azot, a także przy glebach lekkich, w celu obniżenia strat powodowanych przez wymywanie, nawożenie azotem należy podzielić na 2 dawki. W takim przypadku jedna trzecia całkowitej ilości azotu powinna zostać wykorzystana w formie szybko działającego azotu azotanowego, w fazie 2 do 4 liści. Późniejsze nawożenie nie przynosi wyższych plonów, za to niesie ryzyko spalenia liści i opóźnionego dojrzewania.