SZUKAM

NAWOZU

ZAWIERAJĄCEGO

SKŁADNIK ODŻYWCZY

DLA

UPRAWY

Szukaj

... w odpowiedniej dawce

Dążeniem nawożenia jest zapewnienie optymalnego odżywiania roślin na wszystkich etapach ich cyklu życia, aby osiągać cele w zakresie wydajności i jakości. Regularne stosowanie nawozu umożliwia dalsze utrzymywanie żyzności gleby.


Stosowanie odpowiedniej dawki jest niezbędne do efektywnego wykorzystania nawozu, a tym samym do zrównoważonej produkcji pod względem opłacalności. Stosowanie zbyt małej lub zbyt dużej ilości nawozu jest niezalecane; może ono obniżyć plon, jakość i niekorzystnie wpłynąć na marżę generowaną przez rolnictwo.


Odpowiednia dawka jest kluczowym filarem zintegrowanego nawożenia, możliwego dzięki gamie produktów Borealis L.A.T. Nasze nawozy są bogate w bezpośrednio przyswajalne składniki pokarmowe; w połączeniu z wykorzystaniem naszych narzędzi rolniczych, umożliwiających znalezienie odpowiedniej dawki, zagwarantują maksymalną wydajność w rolnictwie.

Wybierz odpowiednią dawkę
Wybierz odpowiednią dawkę
Zapobieganie ulatnianiu
Zapobieganie ulatnianiu
Metoda argumentacji dla N i S
Metoda argumentacji dla N i S
Metoda argumentacji dla P i K
Metoda argumentacji dla P i K
NIE WSZYSTKIE FORMY AZOTOWE SĄ RÓWNE 

Ulatnianie może wpłynąć na wszystkie nawozy zawierające w znacznej części mocznik i azot amonowy. Zatem roztwór mocznika i azotu jest bardzo wrażliwy na ulatnianie się amoniaku. Azot uciekający do powietrza przy odżywianiu roślin generuje straty!! Nawozy bogate w azot azotanowy, takie jak te od Borealis L.A.T, nie ulatniają się.

Są one zatem bardziej skuteczne: stosowne nawozy dostępne są wyłącznie dla roślin, nie generując odpadów!

Potencjalne straty spowodowane przez ulatnianie się amoniaku są znaczące: dodać źródło EMEP w przypadku roztworu saletrzano-mocznikowego, 8% wprowadzonego azotu jest potencjalnie tracone przez ulatnianie się amoniaku w przypadku mocznika, 12% wprowadzonego azotu jest potencjalnie tracone przez ulatnianie się amoniaku. - Ulatnianie amoniaku powoduje problemy środowiskowe (zakwaszenie powietrza) i finansowe dla działalności (negatywny wpływ na dobre odżywianie roślin, a co za tym idzie na plony). Zjawisko to wyjaśnia różnicę między nawozami stosowanymi w rolnictwie.

WPŁYW EKONOMICZNY
Straty spowodowane ulatnianiem amoniaku podczas stosowania nawozów mineralnych lub organicznych są od dawna znane jako główna przyczyna słabszej skuteczności nawozów. Ulatniający się azot nie przyczynia się do odżywiania roślin, a zatem powoduje straty w plonach, które wiążą się z kosztami dla rolników. Ponieważ nie można oszacować ilości azotu utraconej w wyniku ulatniania, rolnicy zwykle stosują nadmiarowe dawki roztworu saletrzano-mocznikowego i mocznika, aby nadrobić straty. Systematycznne stosowanie praktyki zwiększania dawek prowadzi do przewlekłego nadmiernego nawożenia, zmniejszając marże i wpływając na środowisko
KWESTIA ŚRODOWISKA
Zmniejszenie emisji amoniaku jest wymogiem mającym na względzie ochronę środowiska i zdrowia ludzkiego. Po odłożeniu, amoniak przyczynia się do zakwaszenia gleby, powodując utratę bioróżnorodności i eutrofizację. Przyczynia się również do tworzenia pyłu, który psuje jakość powietrza i ma wpływ na nasze zdrowie. 96% emisji NH3 we Francji można przypisać rolnictwu, z czego 76% wynika z zarządzania odchodami zwierząt hodowlanych, a 20% wynika ze stosowania nawozów mineralnych. Wybór nawozu o niskim ulatnianiu daje gwarancję wydajności i dokładnego dawkowania.
ZROZUMIENIE ZJAWISKA ULATNIANIA SIĘ AMONIAKU
Ulatnianie amoniaku jest procesem, w którym NH4+ zamienia się w swoją gazową postać NH3, przez co jest uwalniany do atmosfery. Występuje na powierzchni gleby, w źródłach azotu amonowego: nawozie mocznikowym (moczniku, roztworze azotowym) lub odchodach zwierzęcych.  Straty azotu spowodowane ulatnianiem amoniaku są ściśle związane z warunkami glebowymi (pH, wydajnością wymiany, porowatością, zawartością wody itp.) oraz lokalnymi warunkami pogodowymi (opadami, temperaturą, prędkością wiatru, wilgotnością atmosferyczną itp.). Forma chemiczna nawozu mineralnego (bogata w azot mocznikowy i azot amonowy) i jego forma (ciecz lub ciało stałe) to ważne parametry określające ulatnianie się amoniaku.
UWZGLĘDNIANE SĄ CZTERY ZJAWISKA FIZYKOCHEMICZNE

1. Zwiększenie zapasów amoniaku na polu Ulatnianie zależy od proporcji azotu w nawozie, który mógłby występować w postaci amoniaku.

2. Przedostawanie się do warstw gleby Przedostawanie się pomiędzy warstwy gleby faktycznie zmniejsza dostępność azotu amonowego na jej powierzchni. Zatem każdy czynnik, który poprawia infiltrację azotu, zmniejsza ulatnianie (np. wprowadzanie nawozu do gleby).

3. Równowaga fizykochemiczna Równowaga między różnymi typami (amoniak-jon amonowy) i formami (zaadsorbowane, roztwór, gaz) określa proporcję azotu amonowego w postaci gazowego amoniaku. Ta równowaga jest regulowana przez pH, temperaturę i zdolność wymiany kationów (CEC).

4. Przedostawanie się do atmosfery Przeniesienie do atmosfery zależy zasadniczo od prędkości wiatru, ale wszystkie czynniki pogodowe i stan gleby mają wpływ na ten mechanizm

Zintegrowane wykorzystanie składników pokarmowych uwzględnia ich poszczególne cechy cyklu. Azot i siarka, które są ruchliwe w glebie w swoim stanie mineralnym, są zintegrowane w okresie uprawy lub części jej cyklu. Podobnie decyzja o zastosowaniu pierwiastków śladowych jest zależna od uprawianych roślin.
METODA ROZUMOWANIA DLA AZOTU
Dostosowane nawożenie zachowuje równowagę między zapotrzebowaniem azotu na rośliny z jednej strony i zapasami azotu z drugiej: dostarczanie z gleby, azot dostarczany przez nawozy mineralne i odchody zwierzęce. Zwykle używany jest obrazek z wagą. Jeśli zapasy są niższe niż zapotrzebowanie upraw, docelowa wydajność nie zostanie osiągnięta, a marża brutto dla rolnika zmniejszy się.
Zapotrzebowanie rośliny na azot jest zależne od gatunku, odmiany i docelowej wielkości plonów. Dotyczą one poziomu biomasy, który ma zostać osiągnięty, co decyduje o wyniku ekonomicznym uprawy. Metoda obliczeniowa ma charakter tymczasowy, tuż przed przejściem uprawy w fazę intensywnego wchłaniania (pod koniec zimy w przypadku pszenicy), z wykorzystaniem hipotez dotyczących oczekiwanej produkcji z działki i dynamiki zapasów azotu w glebie. Aby obliczenia były bardziej istotne, należy zmierzyć pozostałe ilości azotu (zapasy azotu mineralnego już dostępnego pod koniec zimy).
METODA ARGUMENTACJI DLA SIARKI
W ciągu 25 lat atmosferyczne opady SO2 powodowane przez przemysł zmniejszyły się 6-krotnie i są nadał coraz mniejsze. Najważniejszym momentem jest koniec zimy, kiedy gleba powinna dostarczyć siarczan, który można bezpośrednio zasymilować, aczkolwiek niska mineralizacja w lutym/marcu opóźnia dostarczanie przyswajalnej siarki; to samo dzieje się z azotem. Ponadto, siarka jest bardzo ruchliwa w glebie i wrażliwa na wymywanie podczas intensywnych opadów zimowych. Niewystarczająca dostępność siarki może prowadzić do znacznej utraty plonów, dlatego też pod koniec zimy zawsze należy stosować jej stałą ilość. Stosowanie siarki na końcu cyklu ma także wpływ na jakość zbóż, poprzez poprawę jakości białka.

W przypadku fosforu i potasu nawożenie jest organizowane w dłuższej perspektywie, w oparciu o rotację upraw. Metoda nawożenia PK opiera się na czterech kryteriach:

  • Zapotrzebowaniu uprawy
  • Zawartości PK w glebie Historii nawożenia
  • Przywróceniu resztek pożniwnych
  • Poniżej przedstawiono poziomy zapotrzebowania i wynoszenia wg uprawy.