ΨΑΧΝΩ ΓΙΑ

ΛΙΠΑΣΜΑ

ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ

ΣΤΟΙΧΕΙΟ

ΓΙΑ

ΕΙΔΟΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ

Αναζήτηση
  • Σίδηρος (Fe)
    2655.847
    Fe
  • ΙΟΝΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ
  • ΑΝΙΟΝ/ΚΑΤΙΟΝ
    Fe++(+)
  • φύλλο
  • Προέλευση: ηφαιστειακή
  • 4-6 mm γύρω από τη ρίζα

ΣΙΔΗΡΟΣ

(Fe)

Ο κίνδυνος ανεπάρκειας σιδήρου είναι γενικά μειωμένος καθώς το μεγαλύτερο μέρος του βασικού πετρώματος, επειδή υφίσταται αλλοίωση, παρέχει σίδηρο σε επαρκείς ποσότητες για να καλύψει τις ανάγκες των καλλιεργειών. Υπάρχει, ωστόσο, μια εμφανέστατη εξαίρεση: τα ασβεστολιθικά εδάφη. Τα εδάφη αυτά περιέχουν από τη φύση τους πολύ λίγο σίδηρο και ακόμα και αυτές οι μικρές ποσότητες αδρανοποιούνται από τις περίσσιες ποσότητες ασβεστίου. Οι προσθήκες σιδήρου πρέπει να πραγματοποιούνται λαμβάνοντας υπόψη τον τύπο της καλλιέργειας και ο έλεγχός τους δεν είναι πάντοτε εύκολος. Η προσθήκη σιδήρου μπορεί να γίνει είτε με μικρές δόσεις χορηγούμενες διαφυλλικά, είτε με ετήσια προσθήκη χηλικού σιδήρου, ιδιαίτερα για τις περιπτώσεις πολυετών καλλιεργειών.
Fe
Φυτό
Φυτό
Έδαφος
Έδαφος
Καλλιέργειες
Καλλιέργειες
Προέλευση
Προέλευση
Στοιχεία κλειδιά
Στοιχεία κλειδιά
ΜΕΤΑΒΟΛΙΣΜΌΣ:
Ο σίδηρος χρησιμοποιείται κυρίως από τη χλωροφύλλη για τη φωτοσύνθεση. Σοβαρή ανεπάρκεια αυτού προκαλεί χλώρωση (σε αμπέλια). Στις καλλιέργειες ψυχανθών, ο σίδηρος είναι επίσης σημαντικός για τη σύνθεση πρωτεϊνών και τη σταθεροποίηση του αζώτου. Τέλος, ο σίδηρος συμμετέχει σε πολυάριθμες ενζυμικές αντιδράσεις και στην αναπνοή των φυτών.
ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΊ ΑΠΟΡΡΌΦΗΣΗΣ:
Γενικά, ο σίδηρος υπάρχει στα εδάφη σε σχετικά άφθονες ποσότητες. Όλα τα μαγματικά πετρώματα τον μεταφέρουν στην επιφάνεια από τον πυρήνα της γης. Τα πυριτικά άλατα απελευθερώνουν σίδηρο μέσω του κύκλου διαλυτοποίησης και οξείδωσης. Αυτό εξηγεί το κόκκινο χρώμα των σιδηρούχων εδαφών. Η οξύτητα είναι ευνοϊκή για τη διαλυτότητα του σιδήρου, το ίδιο και η απουσία οξυγόνου, η οποία δημιουργεί αναγωγικές συνθήκες. Ωστόσο, ο ασβεστόλιθος έχει πολύ χαμηλή οξύτητα και η διαθεσιμότητά του μειώνεται περαιτέρω με τη σταθεροποίηση της περίσσειας ποσότητας ασβεστίου. Στην πραγματικότητα, τα όξινα εδάφη με αναγωγικές συνθήκες διαθέτουν σιδηρούχο σίδηρο (Fe2+), αλλά οι ρίζες στερούνται οξυγόνου. Αντίθετα, όταν το χώμα είναι επαρκώς αεριζόμενο, οι ρίζες είναι ενεργές, αλλά ο σίδηρος υφίσταται οξείδωση και περνά σε κατάσταση τρισθενούς σιδήρου (Fe3+), μειώνοντας έτσι τη διαθεσιμότητά του εάν δεν χηλιωθεί από τα οργανικά μόρια.
ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΆΣΕΙΣ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΌΤΗΤΑ:
Οι απορροφούμενες ποσότητες επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από την ποσότητα που είναι διαθέσιμη στο εδαφικό διάλυμα. Επιπλέον, στη διαδικασία εμπλέκονται και άλλοι μηχανισμοί, όπως η έκκριση «σιδηροφόρων» ουσιών από τις ρίζες των ποωδών φυτών για τη συλλογή του σιδήρου. Υπάρχουν επίσης «σιδηροφόρα» βακτήρια που μπορούν να παρέμβουν στη διαδικασία απορρόφησης.
Ο σίδηρος είναι το πιο άφθονο σε ποσότητα ιχνοστοιχείο των εδαφών. Αντιπροσωπεύει περίπου το 5% του βάρους του φλοιού της γης, ακολουθώντας το οξυγόνο, το πυρίτιο και το αλουμίνιο. Τα πρωτογενή ορυκτά από σίδηρο είναι κατά κύριο λόγο μαφικά (mafic) πυριτικά άλατα. Διασπώνται μέσω της έκπλυσης και των χημικών αντιδράσεων (υδρόλυση και οξείδωση). Η διαλυτότητα του σιδήρου είναι υψηλότερη σε όξινα περιβάλλοντα, ενώ σε αλκαλικά περιβάλλοντα με υψηλή περιεκτικότητα σε ασβέστιο το τμήμα του Fe2+ είναι μικρότερο ή δεν υπάρχει καν.
Ο σίδηρος που εκλύεται από τα ηφαίστεια οξειδώνεται από το οξυγόνο που υπάρχει στο νερό, γεγονός που προκαλεί την ιζηματοποίησή του. Ο σίδηρος που χρησιμοποιείται σε λιπάσματα προέρχεται από ορυχεία σιδήρου. Προς διασφάλιση της επαρκούς απορρόφησης, η χρήση χηλικών ενώσεων είναι απαραίτητη ως εύλογο συμπλήρωμα του σιδήρου και εφαρμόζεται απευθείας στο έδαφος ή στο φύλλο. Υπάρχουν αρκετές μορφές χηλικών ενώσεων: EDTA/DTPA/EDDHA... Κατά την εφαρμογή στο έδαφος, ο θειικός σίδηρος έχει τον κίνδυνο εγκαυμάτων και δέσμευσης.
ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΌΤΗΤΑ ΣΤΟ ΈΔΑΦΟΣ:
Η ανάλυση της περιεκτικότητας του εδάφους σε σίδηρο είναι μια καλή μέθοδος για τον εντοπισμό τυχόν ελλείψεων. Υπάρχουν διάφορα προϊόντα απομάκρυνσης, όπως η απομάκρυνση χηλικού συμπλόκου EDTA και DTPA, τα οποία προσφέρουν αξιόπιστα αποτελέσματα. Πρέπει να σημειωθεί ότι στα πλούσια σε ασβεστόλιθο εδάφη η απαιτούμενη περιεκτικότητα είναι υψηλότερη απ’ ό,τι στα ουδέτερα προς όξινα εδάφη.
ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΌΤΗΤΑ ΣΕ ΟΡΓΑΝΙΚΉ ΟΥΣΊΑ:
Η οργανική ύλη διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαθεσιμότητα του σιδήρου, αλλά έχει και ανταγωνιστικές επιδράσεις. Κατά μία έννοια, η τακτική προσθήκη οργανικής ύλης επιτρέπει την τροφοδοσία του εδάφους με σίδηρο. Ωστόσο, η αναπνοή των μικροοργανισμών προκαλεί αύξηση του CO2 και, κατά συνέπεια, οδηγεί σε μείωση του απορροφήσιμου σιδήρου.
ΚΛΊΜΑ:
Οι συνθήκες υγρασίας και συμπύκνωσης ευνοούν τη μείωση του σιδήρου από Fe3+ σε Fe2+ και μειώνουν την καταπόνηση των φυτών. Ωστόσο, στην αμπελουργία έχει παρατηρηθεί ότι τις χρονιές με υψηλές βροχοπτώσεις, η έλλειψη σιδήρου αυξάνεται.
PH:
Στις περισσότερες περιπτώσεις, η ανεπάρκεια σιδήρου προκαλείται από κακή απορρόφηση που προκαλείται από άλλους παράγοντες, όπως: υψηλό pH του εδάφους, περίσσεια ιόντων Ca ή διττανθρακικών στο εδαφικό διάλυμα, αλληλεπίδραση με άλλα στοιχεία σε υπερβολική ποσότητα όπως Cu, Ni, Co. Όσον αφορά την πρωταρχική επίδραση του pΗ του εδάφους, όσο υψηλότερο είναι το pH, τόσο μεγαλύτερος είναι και ο κίνδυνος ανεπάρκειας.