ΨΑΧΝΩ ΓΙΑ

ΛΙΠΑΣΜΑ

ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ

ΣΤΟΙΧΕΙΟ

ΓΙΑ

ΕΙΔΟΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ

Αναζήτηση
  • ΔΟΜΗ ΕΔΑΦΟΥΣ
    ευδοκιμεί σε μέτρια και βαριά εδάφη
  • ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ
    θερμοκρασίες υψηλότερες από 0°C
  • pH
    ανθεκτικό από το ελαφρά όξινο έως το αλκαλικό, βέλτιστη τιμή pH: 6,2-7,2
  • ΒΡΟΧΟΠΤΩΣΗ
    τουλάχιστον 300-500 l/m²
  • ΕΠΟΧΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ
    30-60 ημέρες στους 3-10°C
  • ΠΥΚΝΟΤΗΤΑ ΦΥΤΩΝ
    συνήθως μεταξύ 330 και 380 σπόρων/m²
  • ΒΑΘΟΣ ΣΠΟΡΑΣ
    2-4 cm
ΣκληρΟ σιτΑρι

Το σκληρό σιτάρι (Triticum durum), είναι από οικονομικής άποψης το σημαντικότερο είδος σιταριού, μετά το μαλακό σιτάρι (Triticum aestivum). Η τρέχουσα γραμμή παραγωγής που απορροφά το σκληρό σιτάρι είναι η βιομηχανία των ζυμαρικών, καθώς και του κουσκούς και του πλιγουριού. Καθώς πολλές χειμερινές ποικιλίες σκληρού σιταριού κινδυνεύουν από ζημίες λόγω παραχειμασμού, στην Γερμανία και στην Αυστρία, έως πριν από μερικά χρόνια, καλλιεργούνταν μόνο το θερινό σιτάρι χαμηλής παραγωγής. Οι νεότερες χειμερινές ποικιλίες αποδίδουν σημαντικά πλεονεκτήματα ως προς το ύψος και την ασφάλεια της παραγωγής.
Το σκληρό σιτάρι είναι τετραπλοειδές, σε αντίθεση με το μαλακό σιτάρι (εξαπλοειδές) και μάλλον έχει προέλθει από το δίκοκκο σιτάρι. Ευδοκιμεί στα μέσα έως βαρέα εδάφη, με ουδέτερο pH.

ΒΑΣΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
  • Λίπασμα NPK+S την άνοιξη για ταχεία ανάπτυξη
  • Η χορήγηση λιπάσματος N+S κατά την εμφάνιση των σταχυών έχει θετική επίπτωση στην παραγωγή και την περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη
  • τα λιπάσματα Ν με βάση τα νιτρικά άλατα είναι καταλληλότερα για τη διαχείριση της καλλιέργειας
  • Η τρίτη εφαρμογή είναι ιδιαίτερα σημαντική για τη συγκομιδή καλής ποιότητας
Γενικές πληροφορίες
Γενικές πληροφορίες
ΑΝΑΓΚΕΣ ΣΕ ΘΡΕΨΗ
ΑΝΑΓΚΕΣ ΣΕ ΘΡΕΨΗ
ΛΙΠΑΝΣΗ
ΛΙΠΑΝΣΗ
Το σκληρό σιτάρι χρειάζεται ισορροπημένη τροφοδοσία θρεπτικών στοιχείων
Είναι πολύ σημαντικό να εφαρμόζονται οι σωστές ποσότητες θρεπτικών στοιχείων, σύμφωνα με μια καθορισμένη στρατηγική και να δίνεται προσοχή στον σωστό χρόνο εφαρμογής. Ανάλογα με την έκταση της παραγωγής, το σκληρό σιτάρι αποστερεί το έδαφος από θρεπτικά στοιχεία σε άνισες ποσότητες (βλ. πίνακα). Η ποσότητα των θρεπτικών στοιχείων που απομένουν στον αγρό μετά τη συγκομιδή είναι αρκετά χαμηλότερη από τον ρυθμό απόληψης. Προκειμένου να διατηρηθεί η γονιμότητα του εδάφους, οι ποσότητες των θρεπτικών στοιχείων που απομακρύνονται πρέπει να επιστρέφονται. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τη χρήση οργανικών ή χημικών λιπασμάτων ή με την ισορροπημένη εφαρμογή και των δύο.
Ποσότητες απόληψης για το σκληρό σιτάρι

ΣΤΟΙΧΕΙΟ

ΕΙΣΡΟΗ

(ΜΟΝΑΔΑ/Τ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ)

ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ

(ΜΟΝΑΔΑ/Τ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ)

ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ

N

35

21,0

ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ

P2O2

9,4

8,5

ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ

K₂O

10,8

4,5

ΜΕΣΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ

MgO

2,3

1,9

ΜΕΣΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ

SO₃

8

3,4

ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ

TE

Ο πίνακας δείχνει τόσο την πρόσληψη θρεπτικών στοιχείων από το φυτό όσο και την απόληψη ανά τόνο σοδειάς. Το σιτάρι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στην έλλειψη Κ. Ωστόσο, ο φωσφόρος και τα θείο παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην λίπανση του σκληρού σιταριού. Παράδειγμα: Το σιτάρι, με στόχο παραγωγής 700 κιλώνς/στρέμμα (15% ολικής πρωτεΐνης) απορροφά 24,5 kg N/στρέμμα. Υποθέτοντας μέση αναπλήρωση N από το έδαφος (π.χ. 5 N/στρέμμα) και πρόσθετη χορήγηση N μέσω της προηγούμενης καλλιέργειας ψυχανθούς (π.χ. 3 N/στρέμμα), απαιτείται λίπανση με 16,5 kg N/στρέμμα. Με τη συγκομιδή, γίνεται απόληψη 14,7 kg N/στρέμμα από τον αγρό.

Πρώτη εφαρμογή

Δεύτερη εφαρμογή

Τρίτη εφαρμογή

Πρώτη εφαρμογή

Πρώτη δόση την άνοιξη, κατά την έναρξη της βλάστησης Η πρώτη εφαρμογή την άνοιξη επιτυγχάνει ταχεία και πρώιμη έναρξη της ανάπτυξης. Αυτή η δόση είναι μεγάλης σημασίας για το αδέλφωμα και επηρεάζει τον σχηματισμό των σταχυών/m². Ειδικότερα μετά το χειμερινό λήθαργο, είναι σημαντικό να χορηγηθεί φωσφόρος, κάλιο και θείο, καθώς τα θρεπτικά στοιχεία στο έδαφος δεν έχουν ακόμα κινητοποιηθεί, λόγω του ψύχους. Οι υδατοδιαλυτές συνθέσεις λιπασμάτων NPK(S) διασφαλίζουν τη χορήγηση των απαραίτητων θρεπτικών στοιχείων στην περιοχή του ανώτερου ριζώματος, για ταχεία απορρόφηση. Πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στη μορφή αζώτου. Υπό αυτές τις συνθήκες, μόνο το νιτρικό άζωτο είναι άμεσα διαθέσιμο. Ο μετασχηματισμός του αμμωνιακού σε νιτρικό, υπό θερμοκρασία εδάφους 5°C, ολοκληρώνεται σε χρόνο μερικό εβδομάδων. Αυτό, με τη σειρά του, σημαίνει ότι το άζωτο που περιέχεται στο λίπασμα ενδέχεται να δράσει πολύ αργά.

Δεύτερη εφαρμογή

Δόση κατά την έναρξη της βλάστησης Η δεύτερη δόση χορηγείται κατά το διάστημα από την έναρξη της βλάστησης έως τη φάση των 2 κόμβων (EC 30-32). Σε αυτή τη φάση, γίνεται η ανάπτυξη του μίσχου στο εσωτερικό του βλαστού και αυτό το στάδιο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τον σχηματισμό των σπόρων σε κάθε στάχυ. Εάν τα κύρια στελέχη είναι πυκνότερα, η λίπανση πρέπει να γίνεται αργότερα (EC 32). Έτσι, το σιτάρι έχει αρκετό χρόνο στη διάθεσή του να περιορίσει τις αναβλαστήσεις, λόγω της έλλειψης αζώτου. Εάν τα κύρια στελέχη είναι υπερβολικά αραιά, κάθε μεμονωμένος βλαστός πρέπει να αναπτυχθεί σε παραγωγικό στάχυ. Σε αυτή την περίπτωση είναι απαραίτητο να χορηγηθεί η δεύτερη δόση νωρίτερα (EC 30) ώστε να μη χαθεί κανένας βλαστός. Η πυκνότητα της καλλιέργειας μπορεί με τη σειρά της να ελέγχεται καλύτερα με τη χορήγηση νιτρικού αζώτου.

Τρίτη εφαρμογή

Δόση κατά την εμφάνιση των σταχυών Η τελευταία εφαρμογή γίνεται από την εμφάνιση του φύλλου σημαία (EC 37) έως την αρχή της εμφάνισης των σταχυών (EC 51). Σε αυτό το στάδιο, η χορήγηση αζώτου έχει σημαντική επίπτωση στο βάρος των σπόρων και στην περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη. Ο αποφασιστικός παράγοντας για τη σωστή ανάπτυξη του σκληρού σιταριού είναι οι επιθυμητοί στόχοι ποιότητας (υαλώδη, σπόροι με σκούρα κηλίδωση, βάθος χρωματισμού, πλήθος πτώσεων και περιεκτικότητα σε ολική πρωτεΐνη), διαφορετικά η διάθεση στην αγορά είναι δύσκολη. Περιεκτικότητα σε ολική πρωτεΐνη τουλάχιστον 14,5% είναι σημαντική για τα υαλώδη. Αυτό σημαίνει ότι η 3η δόση θα είναι ιδιαίτερα σημαντική. Με την 3η εφαρμογή N, η περιεκτικότητα σε ολική πρωτεΐνη αυξάνεται, όπως και το βάρος χιλίων σπόρων. Σε κανονικά επίπεδα παραγωγής, το σύνηθες είναι μια δόση 6 kg/στρέμμα στην αρχή της εμφάνισης των σταχυών (BBCH 49 έως 51). Στις περιπτώσεις υψηλής απόδοσης, η τρίτη δόση χορηγείται τμηματικά και η τελευταία δόση χορηγείται στην έναρξη της ανθοφορίας, προκειμένου να αυξηθεί περισσότερο η περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη.